1. SÁLMUR |
|||
 |
Eiginhandarrit Hallgríms Péturssonar, JS 337 4to Viðkomandi kafli
úr píslarsögunni |
||
| 1. sálmur Um herrans Kristí útgang í grasgarðinn Með hymnalag Innleiðslan 1. Upp, upp mín sál og allt mitt geð, upp mitt hjarta og rómur með, hugur og tunga hjálpi til, herrans pínu ég minnast vil. 2. Sankti Páll skipar skyldu þá, skulum vér allir jörðu á kunngjöra þá kvöl og dapran deyð sem drottinn fyrir oss auma leið. 3. Ljúfan Jesúm til lausnar mér langaði víst að deyja hér. Mig skyldi og lysta að minnast þess mínum drottni til þakklætis. 4. Innra mig loksins angrið sker, æ, hvað er lítil rækt í mér. Jesús er kvalinn í minn stað, of sjaldan hef ég minnst á það. 5. Sál mín, skoðum þá sætu fórn sem hefur oss við Guð, drottin vorn, fordæmda aftur forlíkað. Fögnuður er að hugsa um það. 6. Hvað stillir betur hjartans böl en heilög drottins pína og kvöl? Hvað heftir framar hneyksli og synd en herrans Jesú blóðug mynd? 7. Hvar fær þú glöggvar, sál mín, séð sanna Guðs ástar hjartageð, sem faðir gæskunnar fékk til mín, framar en hér í Jesú pín? Textinn 8. Ó, Jesú, gef þinn anda mér, allt svo verði til dýrðar þér uppteiknað, sungið, sagt og téð, síðan þess aðrir njóti með. 9. Að liðinni máltíð lofsönginn las sínum föður Jesús minn. Síðasta kvöldið seint það var, sungu með hans lærisveinar. 10. Guðs sonur sá sem sannleiksráð sjálfur átti á himni og láð þáði sitt brauð með þakkargjörð þegar hann umgekkst hér á jörð. 11. Þurfamaður ert þú, mín sál, þiggur af drottni sérhvert mál fæðu þína og fóstrið allt. Fyrir það honum þakka skalt. 12. Illum þræl er það eilíf smán ef hann þiggur svo herrans lán drambsamlega og dreissar sig. Drottinn geymi frá slíku mig. 13. Eftir þann söng en ekki fyrr út gekk Jesús um hússins dyr. Að hans siðvenju er það skeð, til Olíufjallsins ganga réð. 14. Lausnarans venju lær og halt, lofa þinn Guð og dýrka skalt. Bænarlaus aldrei byrjuð sé burtför af þínu heimili. 15. Yfir um Kedrons breiðan bekk blessaður þá með sveinum gekk. Sá lækur nafn af sorta ber. Sýnir það góðan lærdóm mér. 16. Yfir hörmungar er mín leið æ meðan varir lífsins skeið. Undan gekk Jesús, eftir ég á þann að feta raunaveg. 17. Horfi ég nú í huga mér, herra minn Jesú, eftir þér. Dásamleg eru dæmin þín, dreg ég þau gjarnan heim til mín. 18. Þú vildir ekki upphlaup hart yrði þegar þú gripinn varst. Út í grasgarðinn gekkstu því, gafst þig í manna hendur frí. 19. Af því læri ég að elska ei frekt eigin gagn mitt svo friður og spekt þess vegna raskist, þér er kært þolinmæði og geð hógvært. 20. Sorgandi gekkstu sagða leið, særði þitt hjarta kvöl og neyð. Hlæjandi glæpa hljóp ég stig, hefur þú borgað fyrir mig. 21. Vort líf er grasgarðsganga rétt. Gröfin er öllum takmark sett. Syndugra leið ei leik þér að, lendir hún víst í kvalastað. 22. Iðrunartárin ættu vor öll hér að væta lífsins spor. Gegnum dauðann með gleði og lyst göngum vér þá í himnavist. 23. Þá Jesús nú á veginum var við postulana hann ræddi þar, henda mundi þá hrösun fljót. Harðlega Pétur þrætti á mót. 24. Frelsarinn Jesús fyrir sér þá fall og hrösun er búin mér. Hann veit og líka lækning þá sem leysa kann mig sorgum frá. 25. Aldrei, kvað Pétur, ætla ég á þér hneykslast á nokkurn veg þó allir frá þér falli nú. Fullkomleg var hans lofun sú. 26. Sú von er bæði völt og myrk að voga freklega á holdsins styrk. Án Guðs náðar er allt vort traust óstöðugt, veikt og hjálparlaust. 27. Gef mér, Jesú, að gá að því, glaskeri ber ég minn fésjóð í. Viðvörun þína virði ég mest, veikleika holdsins sér þú best. |
|||
Sálmatexti úr útgáfu Landsbókasafns - Háskólabókasafns (1996) |
|||