Adragandi Brautryjendur Landnmi Ntt samflag Ntminn



Samtmaheimildir
Harri Eyjafiri
Sveinn rarinsson

Bkmenntir
The Viking Heart
Laura Goodman Salverson

- g elska ig lti ...
Kveja Amerkufara til slands

g elska ig lti ...
"Kveja Amerkufara til slands" eftir B.S.


etta kvi birtist blainu Framfara 5. aprl 1878 undir heitinu "Kveja Amerkufara til slands". Kvi er rungi beiskju yfir erfium astum slandi. Frelsisr og lngun eftir v a njta hfileika sinna blandast r eftir mildara og frjsamara nttrufari. Ljst er a margir vesturfarar yfirgfu slandi me blendnum huga. rtt fyrir alla fordminguna m sustu hendingum kvisins greina srsuka yfir v a urfa a fara brott.

g elska ig lti ea alls ekki neitt,
slenska brennisteins- "pla,"
heim enna inn tt hafir mig leitt,
ar hrak er og all-ltil sla.

g elska ei Krflu' og dahraun
n arar eins fordmdar lendur;
ar vont er a lifa, ar vtis er raun,
ar vikur er kolsvartur brenndur.

g Heklu ei elska og hnkana bl
og hreista jklanna skalla,
v helmyrkrum dimmu eir fleygja sr fr
og flu, sem kfa vill alla.

g elska ei mrauu elfurnar hr,
ar allt er me jklinum blanda,
n lkinn hinn fla, ar daunninn er,
sem oft hefur mnnunum granda.

g elska ei hrir n verin hr,
n sinn fr Grnalands strndum,
n rjkandi svin, ar eyimrk er,
og aldan hn dunar sndum.

tt msum stum s allfgur hl,
hvar ungblmin fljtlega dafna,
ar kemur eldregn og skudimm hr,
svo urtirnar visna og kafna.

g elska' alla blmgun og ljsi og lf,
en lt hr flest, sem a deyir,
sem dregur a nstandi kvalanna kf,
sem kyrkir allt lfi og eyir.

Hr lfi strir, v veitist ei vrn,
hr vill ekki lfsmagni glast,
og Kronos hann elur sn mlga brn,
er upp au af jrunni fast.

Hr xlast a vsu mrg gtis sl,
sem mynd er skaparans sanna,
en stiknar eldi og brennur vi bl
blmum nauarmanna.

S sl er hi eina sem elska g kann,
en oftast r liu hr spjllin,
r stirnuu upp, egar eldurinn rann
allt eins og hraununum trllin.

g elska allt frelsi og framkvmd og starf,
en finn v r sessinum hrundi,
v listina' og efnin burt nauin svarf,
svo allt er jrnfjtrum bundi.

tt reiki' g um sta ann hvar vagga mn var,
visnum og frjum teigi,
mitt hjarta a nemur ei nringu ar,
v nttran svarar mr eigi.

Hn glest ei vi bros mitt n hryggist vi harm
er hretvirin sl mig og stinga,
og raunirnar ver g a byrgja barm,
brjsti mitt tli a springa.

tt grf minna forfera gangi' g a sj
og grtandi vilji ar standa
eir eru n hafnir ar alllangt fr
til dins farslu landa.

rddin hin helga svo hvslar a mr:
Hv ert a leita me dauum?
eir upp eru hafnir, en ei framar hr,
og llum lfs horfnir fr nauum.

eir eru n fluttir frelsisins b
og flognir r rldm' og nauum;
g syrgi ur, g syrgi ekki n
n sess eirra leita a auum.

Fari' g a elta mn finnar spor,
mr ngju gefst ei a finna.
Hn er til a veikja allt rek mitt og or
s yrnibraut daganna minna.

g minnist vanans, - g elska hann ei,
hann upprtta sl mna beygi,
hann vingai viljann, - ll vingan er grey -
og rldms linni sveigi.

v mrg d s lngun sem innra g l,
v rlg og heimurinn valda,
og formi ga a alloft burt kl
nauar gustinum kalda.

g barst annig fram um vinnar r,
a um mig lk daunpur kylja.
v horfi g fram, - g held a s skr', -
en horfi eir aftur sem vilja.

g kninn er fram, og kynnast vil v,
sem komandi tminn vill boa,
en hreysi, grdag sem hrist g ,
a hiri' g ei framar a skoa.

Mitt lfsskei var oft eins og eyimrk ber
og athvarfi lti hj mnnum,
v heims manna vintta t endu er,
li er burtu af knnum.

g lri' aldrei heims lag n hfingja tak
n hlt mig a strmennum neinum.
v er g stirur a beygja mitt bak
og braui a hnoa af steinum.

tt fari' g a ganga ann strmanna stig
og stritast vi hrygg minn a beygja,
mtlti a ber, mtt sj um ig.
a finnst mr eir gjrvallir segja.

Horf' g til fjalls, er ar sviplegt a sj,
svei, svei, dreymir mig illa,
eg lt ar svarthol og gapandi gj
og glyrnur sem g a fylla.

Og elskan er flotin r skldum reit,
svo ekki' er n sttt meal granna,
v Hydra hin illa hn svamlar um sveit
og svelgir upp eigurnar manna.

Og Satan hann vlar og verpir sem kann
og vagar sem ormur lyngi,
v spillingin ill, sem af eplinu rann,
ndvegi situr ingi.

Og fjrklinn illi hann ganar um grund,
hann grir ei mannlegur kraftur,
inn fyrir hina' hann hrkklast um stund,
og hverfur svo jafnum aftur.

Og feranna foldin er sur en sl,
tt syngiru' um frelsi hi bla,
v drottnandi herra og iggjandi rl
er n veri a sma.

N sumbli er drukki, menn sj allt er tl,
eir sitja laganna smiju.
endunum bum er eldur og bl,
en eitur er fali miju.

J sumbli er drukki, - og sokki er hr
eir sninn djpinu heyra,
v var og lengur sem eldurinn er
eftir v sekkur hr meira.

En drottinn hann kallar, og styrk er hans sto:
r strtt hafi lengi og varist;
gangi t allir, sem elski mn bo,
eldinum svo r ei farist.

g sn mr v a hinni komnu t,
og einhverjum fjarlgum strndum.
Slin gus ljmar svo fgur og fr
frjlsari mannheima lndum.

herrann mig leiir og hressir mitt sinn',
og hagkvmur staur er fenginn,
g lt ei til baka lystigar minn
af lngun, v til var hann enginn.

v frndur og vinir eir fara me mr,
vr fum a vera ar saman;
eir eira ei lengur eldinum hr,
en elta mig, - a verur gaman.

v ruggan huga aldan rs h
og fram til framandi la,
en himnanna drottinn, sem alla sr ,
mun aunu og kjrunum ra.

S frelsi er ann, hann fari me mr,
farslli heimkynna' a vitja,
en nauar postular ttu n hr
vi eldinn og mistri a sitja.

S loka vill sundum og f alla fest
og fornar oss binda vi slir,
hann sitji vi eldinn, er brennur hr best,
og bakist vi eldfjalla glir.

N bendir oss herrann himnanna sal
me hvxnum jareldastrokum.
Burt allir mnir r dimmvirisdal,
djpi hann sekkur a lokum.

Lttu' , hve svi' er saurugt og ljtt
og svartvddar merkur og engi,
v annan pskum var eldhr og ntt
sem ur Herklans vengi.

En andinn er rlaus og eirir ei kyrr
eldmisturs kjrunum ungu;
eir detta n niur, sem sem Faeton fyrr,
fyrra sem drina sungu.

Hr fist n nau og farsldarmein
svo frelsinu liggur vi strandi;
v vri mr krast a bera mn bein
langt burtu fr happa landi.

a rofar vestri, tt byrgist vor bl,
eir bramla ingi me sleann;
vr tkum oss upp egar sst aftur sl
og siglum burtu mean.

sland, g kve ig sasta sinn,
um sinn mr rlgin fleygja;
heldr en a uppeta mebrur minn
mun g hj erlendum deyja.


Efnisyfirlit Heimildir Tenglar Gestabk Pstur
Ritsjri:  Ritstjrar:  Viar Hreinsson og Jn Karl Helgason
	Hfundur meginmls:  Viar Hreinsson
	Hnnun og samsetning:  Anna Melste
	Vefur c 1999 RV 1999